Dagboek van een transgender

11 november 2021

Vandaag had ik het telefoontje met de anesthesist. Ja, ook dit was telefonisch. Hij legde uit hoe het zat met nuchterheid en wanneer ik nog even wat moest drinken. Nu mag ik 6 uur van tevoren een klein ontbijtje, daarna mag ik niks meer hebben alleen een beetje water. 2 Uur van tevoren moet ik een flesje AA met wat paracetamol innemen, om te helpen met het helen en de pijn. Daarna mag ik helemaal niks meer.
Dit was het hele gesprek met de anesthesist. Ook weer erg onpersoonlijk, maar ook hier kan het niet anders.

 

8 november 2021

Vandaag was het kennis makingsgesprek met de chirurg die mij gaat opereren. Dit gesprek was achteraf gezien niet echt nodig. Hij stelde zich alleen maar voor en vroeg of ik nog vragen had. Daarna wilde hij weten wanneer ik de operatie had en dat was het hele gesprek.
Dat alles zo telefonisch gebeurt vind ik zelf erg onpersoonlijk en dat vind ik nog best wel jammer. Ik begrijp dat het in deze Covid situatie niet anders is, maar dat maakt het niet minder jammer.

 

25 oktober 2021

Het gesprek over de ingreep met de chirurg was een… aparte beleving om even kort door de bocht te zeggen. Hij ging erg in op hoe mijn borsten eruit zien en wat zij dan moesten doen om dat te opereren. Hij ging in op details die ik niet wilde horen. Want, om even in de herhaling te vallen, het is iets waar je vanaf wilt. Dus om te horen dat de ene een stuk groter is dan de ander en dat die ook nog een stuk hoger valt dan de ander, zijn voor mij onbelangrijke details die niet besproken hadden hoeven te worden. Voor mijn part vertel je mij alleen welke ingreep je doet en laat je de rest aan jezelf en je team over!

Naast die onprettige ervaring, vertelde de chirurg mij nog wat meer over de coronamaatregelen in de clinic. Omdat ik volwassen ben, moet ik in mijn eentje naar binnen toe. Daarbij mag maar één iemand, mijn contactpersoon (mijn moeder), mij in de loop van de dag bezoeken en moet zij daarna weer naar huis. De volgende dag mag ik opgehaald worden door diezelfde persoon, mijn moeder, en mag ik naar huis. Je moet altijd een nachtje blijven, zodat ze je in de gaten kunnen houden voor bloedingen.
Ik vind het erg jammer dat er maar één persoon mag komen in de middag, want ik zou graag mijn partner daar hebben. Wel snap ik dat ze erg voorzichtig moeten zijn vanwege Covid.

Verder moet ik wachten op de telefoontjes van de anesthesist en de chirurg die mij gaat opereren en dan is het afwachten tot de grote dag daar is!

 

19 oktober 2021

Vandaag kreeg ik ‘hét’ telefoontje van de Gender clinic. Mijn afspraak is gemaakt voor mijn mastectomie. Dit is de borst verwijderende operatie. 6 December is het zover,  over 1.5 maand. Sommige zouden zeggen dat: ‘a weight will be lifted of my chest’ (pun intended). En dat gaat ook zeker zo zijn. Een hele tijd van ellende, zelfhaat, adem te kort door binders, pijnlijke ribben door binders, allemaal de deur uit.  Er wordt regelmatig gevraagd of ik nerveus ben of er tegenop zie, maar ik kan alleen maar zeggen dat het niet snel genoeg kan komen. Ik ben niet nerveus of bang voor de pijn, de pijn is tijdelijk en het resultaat is voor altijd. Ik kan volgend zomer eindelijk zwemmen zonder shirt, ik kan sporten zonder lucht tekort of steken in mijn ribben. Ik kan zonder shirt in huis lopen. Douchen zonder alleen naar boven te moeten kijken.

Door corona zijn er wel wat dingen veranderd bij de clinic en in de aanpak die ze hebben. Alle afspraken voor de operatie zelf zijn telefonisch. Nu hoor ik je denken: ‘huh, maar hoe weten ze dan wat ze moeten doen? En de anesthesist?’. Ja dit gaat allemaal telefonisch. Voor mijn afspraak met de chirurg die mij zou vertellen welke van de ingrepen ze zouden doen, moest ik ze foto’s van mijn borstkast doormailen. Dit was erg vervelend, omdat je erg geconfronteerd wordt met iets waar je graag vanaf wilt (vandaar de operatie 😉). Maar goed, ook de foto’s waren tijdelijk en als je dit in je hoofd houd en het einddoel in zicht, dan gaat alles een stuk gemakkelijker.

Meer Verhaal voor jou

‘Out, Proud en Stout’ past heel goed bij mij. Love wins!

Dennis Schoorl (38) uit Harderwijk ‘Ik kom uit Zaanstad, waar ik op mijn 17e m’n coming out had. ‘Anders zijn’ vond ik in het begin best lastig. Het duurde wel even voordat ik aan dat idee gewend was. In 2018 verhuisde ik naar...

Lees hier meer

Mijn verhaal over mijn panseksualiteit

Hallo, mijn naam is Lisa, ik ben 18 jaar en mijn seksualiteit is panseksueel. In dit verhaal ga ik het één en ander uitleggen over hoe de ontdekkingstocht over mijn seksualiteit voor mij is gelopen. Ik denk dat het als...

Lees hier meer

‘Ik kan niet gelukkiger zijn dan ik nu ben met mezelf’

Aden Klappe (20) uit ’t Harde: ‘Ik ben transgender en panseksueel/queer. Als kind ben ik door m’n ouders erg vrij gelaten in hoe ik mij kleedde en gedroeg. Ik had als klein ‘meisje’ kort haar en droeg vaak unisekse kleding....

Lees hier meer