Terug naar begin » Archieven voor jet

Auteur: jet

Voor nu houd ik het maar gewoon op ‘Mees: het mens’

Mees van Rijswijk (21) uit Harderwijk

‘Ik ben in mijn leven een paar keer uit de kast gekomen. Eerst dacht ik dat ik bi was, toen lesbisch. Maar nu weet ik het zeker: ik ben transgender. Voor mij houdt dat in dat ik me niet per se 100% man voel, maar dat ik wel veel liever met ‘meneer’ word aangesproken dan ‘mevrouw.’ Elke keer als ik uitsprak hoe ik me voelde, was dat een soort opluchting. In plaats van dat ik iets met me meedroeg wat verder niemand anders wist, kon ik er nu openlijk over praten en er grapjes over maken. Vooral dat laatste heeft heel erg geholpen met mijn acceptatie van mezelf. Als je ergens om kunt lachen, maak je het voor anderen ook makkelijker om er iets over te vragen, waardoor er meer begrip komt. Ik kom nog steeds af en toe ‘uit de kast’. Als ik iemand leer kennen komt er altijd een moment dat ik vertel wat mijn gevoel hierover is. Dan gaat het vaak over welke operaties ik wil, of ik ‘volledig man wil worden’ en op wie ik dan val.
Vooral dat laatste blijkt voor veel mensen heel ingewikkeld. Want hoe noem je iemand die zelf geen man of vrouw is en die verliefd zou kunnen worden op alle genders?! Tja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Voor nu houd ik het maar gewoon op Mees: het mens.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik ben van Turkse afkomst, moslim én queer

Gazi Duran (30) uit Harderwijk/Amersfoort

Gazi is queer en bestuurslid van Stichting Maruf, die zich inzet voor lhbtimoslimjongeren. Gazi: ‘Uit de kast komen was voor mij een lang en zwaar proces. De samenkomst van mijn verschillende identiteiten gaf me extra druk. Ik ben van Turkse afkomst, moslim én queer. Enerzijds was ik bezig met het ontdekken van mijn lijf en gevoelens, anderzijds met het zoeken naar waar ik vandaan kwam. Kan ik nog wel moslim zijn en ben ik wel Nederlands genoeg? 15 Jaar geleden was internet nog niet zo groot. Je kon weinig informatie vinden, er was geen voorlichting op school en er waren amper rolmodellen zichtbaar. Het homohuwelijk was pas sinds een paar jaar daarvoor mogelijk. Het was ook een tijd waarin antipathie tegen moslims en immigranten steeds openlijker werd geuit.
De samenkomst van homofobie en islamofobie zorgde bij mij voor een verlamming van binnenuit. Ik wist niet wie ik was en wie ik mocht zijn. Ik kwam uit angst uit de kast, maar werd gepest, mishandeld en buitengesloten. School was onveilig. Homo zijn bestond er niet. Ik dacht dat ik nooit gelukkig kon worden. Gelukkig had ik lieve vrienden en familie om me heen, die me door alle ongelukkige momenten heen trokken. Maar ik had liever gehad dat ik de kracht en kennis op school kon vinden, dat ik wist wie ik was, voordat ik mezelf leerde verdedigen. Nu gaat het erg goed met me. Ik heb mijn school afgemaakt en heb een fijne baan.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik weet niet beter dan dat ik twee ontzettend lieve moeders heb die allebei voor mij door het vuur zouden gaan

Nikki Stekelenburg en Anouk Rademaker (20 en 23) uit Harderwijk/Utrecht

Nikki: ‘Hoogspanning staat symbool voor onze relatie en voor mijn coming out op de Veluwe. Ik twijfel of ik ooit wel echt in de kast heb gezeten? Of ik er ooit wel echt uitgekomen ben? Samen met mijn zusje Yentl ben ik opgevoed door onze twee moeders, Claudia en Dinie. Ik weet niet beter dan dat ik twee ontzettend lieve moeders heb die allebei voor mij door het vuur zouden gaan. Ook hebben mijn zusje en ik een donor die we kennen, Berend. Hij heeft geen vaderrol gespeeld in ons leven, maar is een lieve man en was altijd bereikbaar. Als kind stelde ik mijzelf voor met: ‘Hoi, ik ben Nikki en ik heb twee moeders.’ Niet omdat ik dit gek vond, maar juist omdat het doodnormaal was. Ik heb er bijna nooit vervelende opmerkingen over gehoord, hooguit geïnteresseerde vragen. Ik groeide op in een liefdevol gezin waarin het oké is zoals je bent en waar niet in hokjes werd gedacht. Ik was en ben gewoon Nikki, out and proud.
Ik heb dus nooit écht een coming out gehad, maar ben wel trots. Trots op mijn moeders. Trots op Anouk. Trots op onze liefde. Ik ben Nikki, en ik heb twee moeders en ik heb een vriendin. Ik ben gelukkig, omdat ik hou van wie ik hou.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik was echt ‘the only gay in the village’ en hoorde nergens bij

Erik Wildeman (Patty Sparkle) (40) uit Putten

Eriks coming out was rond z’n 14e op de middelbare school in Ermelo. ‘Mijn klasgenootjes wisten eerder dat er iets met mij aan de hand was dan ikzelf. Ik voelde me wel anders en merkte dat ik geen deel uitmaakte van de groep, maar wist niet waar dat door kwam. Ik ben daardoor op de middelbare school heel erg gepest en heb daar veel last van gehad. Vooral buitengesloten worden vond ik het ergst. Ik was echt ‘the only gay in the village’ en hoorde nergens bij. Ik heb dat met therapie verwerkt en ik heb geleerd dat het angst en onwetendheid waren. Op sommige vlakken heb ik er nog steeds last van. Toen ik de MTS Mode en Kleding in Utrecht ging doen, veranderde het. Dat was een heel andere setting. Ik kon daar zijn wie ik wilde zijn en werd geaccepteerd. Drag is voor mij een creatieve uitlaatklep, mede omdat ik in het dagelijks leven een technisch en stoer mannenberoep heb. Het is tegelijkertijd ook een vorm van lhbti-activisme. Op m’n 17e vroeg m’n moeder letterlijk: ‘Kom jij met een jongen of meisje thuis als je verkering krijgt?’ Toen zei ik: ‘Dat weet ik niet’. En eigenlijk weet ik het nog steeds niet. Ik ben 10 jaar getrouwd geweest met een vrouw, maar mijn échte richting weet ik niet. Dat hoeft ook niet, het mag gewoon zijn zoals het is.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik wilde eigenlijk zeggen: ‘Hey hey, I’m gay’, maar ik moest zó lachen dat ik het maar gewoon verteld heb

Frede Wildeman (12) uit Putten

Frede kwam zomer 2020 uit de kast. ‘Ik denk dat ik alleen op meisjes val, niet op jongens. Mijn vader valt op jongens én op meisjes en ik zag dat niemand daar raar over deed. Dus toen vond ik dat ik het zelf ook wel kon zeggen. Ik heb het allereerst aan m’n moeder verteld. We zaten op de bank toen ik opeens zei: ‘Ik denk dat ik op meisjes val’. Toen zei ze: ‘Oké’. Ze had het al wel een beetje verwacht zei ze. Mijn zus had het niet verwacht, maar haar maakt het ook niet uit. Zij vindt het belangrijk dat ik doe wat ik zelf wil. Daarna heb ik het aan m’n vader verteld. We zaten in de auto en ik wilde eigenlijk zeggen: ‘Hey hey, I’m gay’, maar ik moest zó lachen dat ik het maar gewoon verteld heb. Hij reageerde wel goed, maar zei later wel dat ik er nog maar even over na moest denken. Mijn tante was heel grappig. Zij zei: ‘Is dat niet een beetje vroeg? Toen ik 12 was viel ik nog gewoon op paarden’. Maar zij vond het ook prima. Ik heb het ook aan mijn klas verteld. Mijn juf valt ook op meisjes en heeft een vrouw, dus zij heeft me ermee geholpen. Ze zei: ‘Frede wil wat vertellen’ en toen heb ik het gewoon verteld. Niemand deed er heel raar over.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik kon niet zijn wie ik ben en niet laten zien hoe ik me voel

Daniël Reinbekov (20) uit Uzbekistan, nu in Harderwijk

Daniël uit Uzbekistan woont na een omzwerving van een half jaar in Polen, sinds eind augustus 2020 in het AZC in Harderwijk. Daniël: ‘Uzbekistan kun je vergelijken met Rusland. Ik leefde er een geheim en verborgen homo-leven. Eind vorig jaar wilde de politie me arresteren, omdat verraders hadden geklikt over dat ik homo ben. Ik ben toen gevlucht. Je mag in Uzbekistan van de wet niet openlijk gay zijn. Ook in de underground is het heel lastig om out en proud te zijn. Dat vond ik heel moeilijk. Ik kon niet zijn wie ik ben en niet laten zien hoe ik me voel. Uzbekistan is ontzettend corrupt en niemand is er te vertrouwen. Mensen doen op ontmoetingsapps als Tinder alsof ze gay zijn en als je dan afspreekt, word je door een groep homohaters opgewacht, afgetuigd en tot bijna dood in elkaar geslagen. Ik was 15 toen ik mijn moeder vertelde dat ik op jongens val. Mijn familie en vrienden reageerden er niet heel verrast op. Ze vonden het eigenlijk prima. Mijn moeder is wel heel verdrietig geweest, omdat ze wist dat ik vanwege m’n geaardheid een heel moeilijke toekomst tegemoet ging. Ik ben blij dat ik nu hier ben en wacht de beoordeling van m’n verblijfsvergunning af. Ik hoop hier te mogen blijven, het is ontzettend tolerant hier. Ik kan onmogelijk terug naar Uzbekistan, dat wordt m’n dood.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Hoeveel richtingaanwijzers heb ik gemist?

Heleen Bakker (50) uit Ermelo, Lhbtiq+

‘Hoeveel richtingaanwijzers heb ik gemist? Dat heb ik me vaak afgevraagd toen ik rond mijn 40e tot de schokkende ontdekking kwam dat ik op vrouwen val. Schokkend, ja, want ik was getrouwd met een erg leuke man en samen hebben we twee heerlijke kinderen. De scheiding hebben we samen goed kunnen doen en al is dat alweer acht jaar geleden, we hebben nog steeds goed contact. Een schok was het ook voor onze familie en vrienden. Mijn coming out kwam onverwacht, maar de meesten vonden het vooral moeilijk dat het gezin uit elkaar viel. Dat begreep ik wel, die moeite herkende ik maar al te goed. Op de school waar ik werk ervaar ik veel erkenning, warmte en waardering van collega’s. Maar er zijn ook collega’s, meest evangelisch, die geloven dat dit niet een weg met God kan zijn. Ik ben zelf gelovig, ga ook voor in kerkdiensten. Het is even wennen dat ze zo naar mij kijken. Zoals het ook nieuw voor me is dat ik gaandeweg een contact altijd even aftast of ik voor de ander oké ben. En dan te bedenken dat ik niet eens van roze hou!’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

In Sierra Leone word je als gay gevangengenomen of gestenigd

Ibrahim Kamara (23) uit Sierra Leone, nu in Harderwijk

Ibrahim kwam in 2017 na veel omzwervingen in Nederland. ‘Ik kom uit Sierra Leone, aan de Westkust van Afrika. Mijn tante, bij wie ik opgroeide, vroeg me op m’n twaalfde wat er met me aan de hand was. Ze zag dat ik anders was, want ik vond jongens leuker dan meisjes. Dat mocht niet en ze stuurde me naar een Islamitische school, in de hoop dat mijn liefde voor jongens zou veranderen. Zij wist welke problemen ik als gay zou krijgen. In Sierra Leone word je als gay gevangengenomen of gestenigd. Ik kon dus beter hetero worden, zei ze. Dat gebeurde natuurlijk niet. Op school leerden ze me dat het slecht was om homo te zijn. Dat maakte me boos. Ik heb een relatie met Salam uit Canada gehad. We ontmoetten elkaar in het geheim. Totdat we op een dag zoenend betrapt werden en ik in de gevangenis terechtkwam. Ik was toen net 18. Ik kon gelukkig naar Libië vluchten, maar daar werd ik opnieuw opgepakt en zat 5 maanden in de gevangenis. Daar ben ik ook ontsnapt en na vier helse dagen in de woestijn ben ik met een boot vanuit Tripoli naar Italië gevaren. Dat was vreselijk. In Nederland kan ik mezelf zijn en ben ik uit de kast gekomen. Ik ben ontzettend blij dat ik hier kan en mag zijn wie ik ben. Ik heb nu een relatie met Victor, ook een AZC-jongen uit Sierra Leone. Ik wil snel Nederlands leren en werk vinden, zodat ik mag blijven.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Een Christelijk, Veluws én roze gezin? Een zeldzaamheid, maar wij zijn het!

Priska en Anita (40 en 45) uit Wezep

‘Een Christelijk, Veluws én roze gezin? Dat schijnt een zeldzaamheid te zijn, maar wij zijn het! Zelf ervaren we niet dat we ‘anders’ zijn. Het zijn andere mensen die ons dat laten merken. We vinden onszelf misschien wel het toppunt van burgerlijkheid. Dat was nooit vanzelfsprekend. In de tijd dat wij opgroeiden op de Veluwe waren heterorelaties de norm. Toen we steeds meer beseften dat we niet in dat plaatje pasten, dachten we dat er iets mis was met ons. We konden ons met niemand in onze omgeving identificeren. Daar kwam bij dat we allebei uit een beschermd, protestants gezin kwamen. Toen we erachter kwamen dat we op vrouwen vielen, kwam de geloofsstrijd. Mag je wel zijn wie je bent? Is het zondig? Het duurde lang voordat we ons geliefd voelden, we onze liefde als een geschenk van God mochten en konden ervaren en we accepteerden dat we mogen zijn wie we zijn. Er zijn veel mensen, ook hier in Oldebroek, die Coming Out Dag maar onzin vinden. Homoseksualiteit wordt getolereerd, zolang je er maar niet over praat en je je er ‘niet naar gedraagt’, want dan is het er niet. We zijn inmiddels 22 jaar samen, waarvan 15 jaar getrouwd. In al die jaren zijn we wel wat gehard en incasseren we de soms rare of kwetsende reacties van anderen. We hebben een modus gevonden en accepteren dat het geloof voor sommigen een struikelblok is. Maar ondanks de struggles hebben we onze plek hier gevonden.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Het verkleden als vrouw werd misschien wel normaler gevonden dan homoseksualiteit

Kars Karssen (Lola Vintage) (57) uit Harderwijk

‘Ik heb nooit een coming out gehad. Niemand heeft mij ook ooit wat gevraagd en ik heb het nooit iemand gezegd. Toen m’n vader doodging, zei m’n moeder: ‘Nu ben je helemaal vrij en kun je jezelf zijn’. M’n moeder zat vroeger altijd al jurken voor me te naaien. Zei ze tegen m’n vader: ‘Ach die jongens hebben een feestje’. Het verkleden als vrouw werd misschien wel normaler gevonden dan homoseksualiteit. Ook in de pubertijd, op school, op feestjes in de garage met vriendjes speelde het helemaal niet. Wel leidde ik een dubbelleven. Ik was vanaf mn 13e al seksueel actief met mannen. In de kunstenaarsscene in Amsterdam heb ik m’n seksualiteit ontdekt, heel geleidelijk. Maar ik ben pas als homoseksueel gaan leven toen ik een jaar of 18 was. Dat was voor die tijd best wel vroeg. Had geen behoefte om het thuis te vertellen. Het enige dat mijn vader er ooit over gezegd heeft was toen ik een keer naar de iT ging. Toen zei hij: ‘Ik hoop dat je door je levenswandel -het waren de jaren ’80 met drugs, verkeerde seks en gays- niet eerder doodgaat dan ik’. Eigenlijk weet ik nog steeds niet precies wat ik ben. Ik houd van mensen. Vergelijk mij maar met een filterzakje waar een lekker bakje koffie uitkomt. Ik doe gewoon wat ik leuk vind.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.