Terug naar begin » transgender

Categorie: transgender

Dagboek van een transgender

17 januari 2022

De weken van herstel gingen mij aardig goed af. Ik had weinig pijn en hield me goed aan de regels. Er werd goed voor me gezorgd en ik mocht eindelijk weer douchen. Na de 4 weken mag de post-operatie binder af en kon ik me wat vrijer bewegen. En natuurlijk betekende dit ook… NOOIT MEER EEN BINDER OM!!! WHOOP WHOOP!
Naast/doordat de binder af was kon ik ook eindelijk weer op mijn zij liggen. Voor de mensen die graag een mastectomie wil en je bent een buik en zij slaper, succes. Na de operatie moet je een aantal weken op je rug liggen. Ik ben een buik/ zij slaper. Ik heb heel moeilijk geslapen de weken na de operatie, doordat ik veel op mijn rug moest liggen. Gelukkig was dit eigenlijk de enige tegenvaller van de hele situatie.
Na de 6 weken moest ik foto’s sturen van mijn borstkas, zodat zij kunnen zien hoe het heelt. De dag nadat de foto’s verstuurd waren, kreeg ik een telefoontje voor de check-up. Het was een kort gesprek. De medewerker van de kliniek zei dat alles er super uitziet en dat er niks mis was, alles liep op rolletjes.  Ik mag weer alles en alles ziet er prachtig uit.

Ik ben super tevreden!

 

15 december 2021

Vandaag ga ik terug naar de kliniek. Ze gaan de sponsjes van de tepels eraf halen. Deze zaten erop, omdat de tepels compleet verwijderd en bewerkt waren en daarna als huidtransplant weer terug op de borstkas geplaatst zijn. De afspraak duurde maar 10 minuutjes, maar ik kon eindelijk het volledige resultaat zien. Natuurlijk zaten er nog wat opgedroogd bloed en wat korsten overal, maar met een beetje fantasie is hier doorheen te kijken. Het was prachtig!

 

7 december 2021

Vanochtend om 6:00 kwam de zuster langs om de drains eruit te halen. Dit voelde enorm raar, want het zijn een soort buisjes die onder je huid zitten en ze zijn aardig lang. Het deed geen pijn, maar het was heel apart. De zuster maakte ook nog wat foto’s, zodat ik zelf goed kon zien hoe het eruit zag.
Het gene wat ik hier het meest van herinner, is het moment toen de zuster de post-operatie binder open deed. Ik keek meteen naar beneden, ik kon niet langer wachten. Het was helemaal plat. Geen borsten meer, geen dysforie meer, geen haat meer. Het voelde alsof het nooit anders heeft horen zijn, wat eigenlijk ook zo is natuurlijk.

Om 8:30 waren mijn moeder en mijn partner er om mij mee terug te nemen naar huis. Thuis heb ik bijna de hele dag op de bank gelegen. Ik was erg moe en heb veel geslapen.

 

6 december 2021

Vandaag is het zover!!!!! Ik heb om 8:00 uur mijn mastectomie. Ik moet er om 7:00 uur zijn, dus lekker vroeg mijn bed uit. Mijn partner, mijn moeder en ik zitten met z’n drieën om 6:00 uur in de auto richting Bosch en Duin, waar de operatie plaats zal vinden. Bij aankomst moet ik eerst even in de wachtkamer wachten. Ik voel me niet echt zenuwachtig, wat ik raar vond, maar mij hoor je niet klagen.
Na kort gewacht te hebben, werd ik opgehaald door een verpleegkundige. Zij leidde mij naar een kamer waar ik zo’n mooi papierachtige jurkje aan moest doen, samen met de lelijkste witte sokjes die ik ooit heb gezien. Daarna werd ik naar een kamer geleid waar ik werd voorbereid op de operatie. Hier werd het infuus in mijn hand gestoken, mijn bloeddruk en mijn hartslag gemeten. Naast mij lag een man die een nieuwe heup of knie zou krijgen.
Rond 7:30 uur kwam de chirurg binnen om alle lijntjes op mijn borst te tekenen, zodat tijdens de operatie duidelijk is waar hij aan het werk moet.
Hij legde de zijkant van zijn hand op mijn borst en zei: “Zoals je kunt zien loopt hier je borstspier, zo weet ik waar ik de incisies moet maken.” Mijn antwoord hierop was: “Nou ik zie het niet, maar ik ben blij dat jij het wel ziet, want aan mij heb je straks toch niks.” Hier hebben we even om gelachen en toen moest hij zich voorbereiden voor de operatie.
Rond 7:50 werd ik de operatie kamer ingerold. Ik moest op zo’n metalen bed gaan liggen, op de post-operatie binder die ze al klaar hadden gelegd. De anesthesist maakte nog een grapje over de kleuren van mijn haar en of deze een bijwerking waren van de vaccinatie. Toen drukte hij de narcose in het infuus en viel ik gelijk weg.
Zo’n anderhalf uur later werd ik wakker, nog suffig door de narcose. Ik kreeg een ijsje voor de suikers en toen werd ik naar de kamer gerold waar ik nog een nachtje moest blijven.
In deze kamer kwamen alle mensen die op die dag een operatie hebben gehad. Naast mij lag nog een transman die ook een mastectomie heeft gekregen. En verderop lagen wat oudere mannen die een nieuwe heup of knie gekregen hebben.
Je hoort vaak verhalen dat mensen veel last hebben van de narcose en dat ze wat ziek zijn wanneer ze eruit komen, maar ik had helemaal nergens last van.
De hele dag kwamen er zusters af en aan, om eten aan te bieden of om wat medicatie te geven. Zelf mocht ik gewoon naar de wc toe lopen of even een aantal rondjes door de villa. Dit zag er heel komisch uit, omdat er na de mastectomie nog drains aan je borst hangen om overtollig bloed en vocht op te vangen. Hierdoor liep ik met twee handtasjes vol vocht en bloed door het gebouw rond. Zelf vond ik het een aardig goeie fashion statement XD.
Mijn moeder is nog even op bezoek geweest, maar verder mochten er geen bezoekers komen vanwege de Corona maatregelen.

 

11 november 2021

Vandaag had ik het telefoontje met de anesthesist. Ja, ook dit was telefonisch. Hij legde uit hoe het zat met nuchterheid en wanneer ik nog even wat moest drinken. Nu mag ik 6 uur van tevoren een klein ontbijtje, daarna mag ik niks meer hebben alleen een beetje water. 2 Uur van tevoren moet ik een flesje AA met wat paracetamol innemen, om te helpen met het helen en de pijn. Daarna mag ik helemaal niks meer.
Dit was het hele gesprek met de anesthesist. Ook weer erg onpersoonlijk, maar ook hier kan het niet anders.

 

8 november 2021

Vandaag was het kennis makingsgesprek met de chirurg die mij gaat opereren. Dit gesprek was achteraf gezien niet echt nodig. Hij stelde zich alleen maar voor en vroeg of ik nog vragen had. Daarna wilde hij weten wanneer ik de operatie had en dat was het hele gesprek.
Dat alles zo telefonisch gebeurt vind ik zelf erg onpersoonlijk en dat vind ik nog best wel jammer. Ik begrijp dat het in deze Covid situatie niet anders is, maar dat maakt het niet minder jammer.

 

25 oktober 2021

Het gesprek over de ingreep met de chirurg was een… aparte beleving om even kort door de bocht te zeggen. Hij ging erg in op hoe mijn borsten eruit zien en wat zij dan moesten doen om dat te opereren. Hij ging in op details die ik niet wilde horen. Want, om even in de herhaling te vallen, het is iets waar je vanaf wilt. Dus om te horen dat de ene een stuk groter is dan de ander en dat die ook nog een stuk hoger valt dan de ander, zijn voor mij onbelangrijke details die niet besproken hadden hoeven te worden. Voor mijn part vertel je mij alleen welke ingreep je doet en laat je de rest aan jezelf en je team over!

Naast die onprettige ervaring, vertelde de chirurg mij nog wat meer over de coronamaatregelen in de clinic. Omdat ik volwassen ben, moet ik in mijn eentje naar binnen toe. Daarbij mag maar één iemand, mijn contactpersoon (mijn moeder), mij in de loop van de dag bezoeken en moet zij daarna weer naar huis. De volgende dag mag ik opgehaald worden door diezelfde persoon, mijn moeder, en mag ik naar huis. Je moet altijd een nachtje blijven, zodat ze je in de gaten kunnen houden voor bloedingen.
Ik vind het erg jammer dat er maar één persoon mag komen in de middag, want ik zou graag mijn partner daar hebben. Wel snap ik dat ze erg voorzichtig moeten zijn vanwege Covid.

Verder moet ik wachten op de telefoontjes van de anesthesist en de chirurg die mij gaat opereren en dan is het afwachten tot de grote dag daar is!

 

19 oktober 2021

Vandaag kreeg ik ‘hét’ telefoontje van de Gender clinic. Mijn afspraak is gemaakt voor mijn mastectomie. Dit is de borst verwijderende operatie. 6 December is het zover,  over 1.5 maand. Sommige zouden zeggen dat: ‘a weight will be lifted of my chest’ (pun intended). En dat gaat ook zeker zo zijn. Een hele tijd van ellende, zelfhaat, adem te kort door binders, pijnlijke ribben door binders, allemaal de deur uit.  Er wordt regelmatig gevraagd of ik nerveus ben of er tegenop zie, maar ik kan alleen maar zeggen dat het niet snel genoeg kan komen. Ik ben niet nerveus of bang voor de pijn, de pijn is tijdelijk en het resultaat is voor altijd. Ik kan volgend zomer eindelijk zwemmen zonder shirt, ik kan sporten zonder lucht tekort of steken in mijn ribben. Ik kan zonder shirt in huis lopen. Douchen zonder alleen naar boven te moeten kijken.

Door corona zijn er wel wat dingen veranderd bij de clinic en in de aanpak die ze hebben. Alle afspraken voor de operatie zelf zijn telefonisch. Nu hoor ik je denken: ‘huh, maar hoe weten ze dan wat ze moeten doen? En de anesthesist?’. Ja dit gaat allemaal telefonisch. Voor mijn afspraak met de chirurg die mij zou vertellen welke van de ingrepen ze zouden doen, moest ik ze foto’s van mijn borstkast doormailen. Dit was erg vervelend, omdat je erg geconfronteerd wordt met iets waar je graag vanaf wilt (vandaar de operatie 😉). Maar goed, ook de foto’s waren tijdelijk en als je dit in je hoofd houd en het einddoel in zicht, dan gaat alles een stuk gemakkelijker.

‘Ik kan niet gelukkiger zijn dan ik nu ben met mezelf’

Aden Klappe (20) uit ’t Harde:

‘Ik ben transgender en panseksueel/queer. Als kind ben ik door m’n ouders erg vrij gelaten in hoe ik mij kleedde en gedroeg. Ik had als klein ‘meisje’ kort haar en droeg vaak unisekse kleding. Ik speelde met iedereen en was vrij om mezelf te zijn. In de puberteit begon mijn lichaam te veranderen en daarbij ook mijn mentale gezondheid. Ik begon mij steeds vervelender te voelen en in mijn lichaam voelde ik mij ook niet op mijn gemak. Ik wist niet wat er aan de hand was en begon me steeds meer en meer terug te trekken. Rond mijn 14e kwam ik uit als lesbisch, omdat lesbiennes qua stereotype vaak wat masculien zijn. Ik begon mannenkleren te dragen en daar voelde ik me wel al wat beter in. Toch miste er nog wat en voelde ik mij nog steeds best ‘kut’.
Op mijn 15e, 16e kwam ik transgenders tegen op YouTube. Toen ging er een wereld voor me open. Er waren mensen op mijn scherm die zich precies zo voelden als ik mij voelde. Helaas was dit nog niet het moment voor mij om uit de kast te komen. Veel transgenders die ik online zag hadden mentaal veel problemen. Ze waren bijvoorbeeld depressief. Ik wilde er niet aan geloven dat ik ook zoiets kon hebben, dus ik kon niet trans zijn. Op mijn 17e moest ik er toch echt aan toegeven, want ik kon niet langer zo in mijn lichaam doorgaan. Ik ben er toen voor uitgekomen naar mijn vrienden en naar mijn familie. Heel snel daarna ben ik met m’n moeder naar de huisarts gegaan. Nu ben ik 20 en zit ik al een jaar in transitie, bijna 8 maanden aan de hormonen en mijn eerste operatie gaat aankomende maanden ergens plaatsvinden. Jezelf accepteren blijkt soms lastiger dan je verwacht, maar ik kan niet gelukkiger zijn dan ik nu ben met mezelf!’

 

Voor nu houd ik het maar gewoon op ‘Mees: het mens’

Mees van Rijswijk (21) uit Harderwijk

‘Ik ben in mijn leven een paar keer uit de kast gekomen. Eerst dacht ik dat ik bi was, toen lesbisch. Maar nu weet ik het zeker: ik ben transgender. Voor mij houdt dat in dat ik me niet per se 100% man voel, maar dat ik wel veel liever met ‘meneer’ word aangesproken dan ‘mevrouw.’ Elke keer als ik uitsprak hoe ik me voelde, was dat een soort opluchting. In plaats van dat ik iets met me meedroeg wat verder niemand anders wist, kon ik er nu openlijk over praten en er grapjes over maken. Vooral dat laatste heeft heel erg geholpen met mijn acceptatie van mezelf. Als je ergens om kunt lachen, maak je het voor anderen ook makkelijker om er iets over te vragen, waardoor er meer begrip komt. Ik kom nog steeds af en toe ‘uit de kast’. Als ik iemand leer kennen komt er altijd een moment dat ik vertel wat mijn gevoel hierover is. Dan gaat het vaak over welke operaties ik wil, of ik ‘volledig man wil worden’ en op wie ik dan val.
Vooral dat laatste blijkt voor veel mensen heel ingewikkeld. Want hoe noem je iemand die zelf geen man of vrouw is en die verliefd zou kunnen worden op alle genders?! Tja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Voor nu houd ik het maar gewoon op Mees: het mens.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik kon er niet meer tegen om het verborgen te houden

Dagmar Reinink (39) uit Harderwijk

Dagmar is van beroep houthakster en kwam op haar 20e van Lelystad naar het blindeninstituut in Ermelo. ‘Op m’n 22e verhuisde ik naar Harderwijk. Toen realiseerde ik me voor het eerst dat ik me meer meisje dan jongen voelde en ook op meisjes val. Ik ben als jongen geboren en heette toen Djahoumar. Helaas kan ik vanwege m’n lvb en omdat ik het syndroom van BBS heb, geen lichamelijke transitie met hormoontherapie ondergaan. BBS is een erfelijke ziekte, waardoor ik blind ben en andere lichamelijke problemen heb.’
‘Tot 5 jaar geleden droeg ik alleen thuis vrouwenkleding. Op advies van m’n toenmalige begeleidster. Zij waarschuwde me dat ik anders geplaagd kon worden. In 2015 heb ik het roer echt omgegooid en ben ik helemaal vrouw geworden, inclusief vrouwenkleding, make-up en nagellak. Ik kon er niet meer tegen om het verborgen te houden. Ik ging daarvoor als punkrocker door het leven en ik was altijd al anders. Ze waren dus wel wat gewend van mij en niemand keek er raar van op. Ook m’n broer en moeder vonden het niet raar. Ik heb iedereen per brief laten weten hoe het in elkaar zit en ben helemaal geaccepteerd. Wel vind ik het soms jammer dat ik niet verder kan met m’n transitie. Maar m’n naam is nu officieel veranderd, ook op m’n paspoort, dus ik heb me erbij neergelegd. We zien wel hoe het verder loopt.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik voel me vrouw, maar heb een mannenlichaam

Lynn Jubbega (66) uit Harderwijk

‘Ik ben transgender, wat betekent dat ik me vrouw voel, maar in een mannenlichaam ben geboren. Ik heb dat heel lang voor de buitenwereld verborgen gehouden. Pas de laatste jaren ben ik me meer vrouw gaan voelen en kleden. Dat ik heel lang niet heb kunnen zijn wie ik ben en wat ik voel, heeft me heel veel verdriet gedaan. Maar het verdriet dat ik daarover heb gehad en dat in mij zit, brengt me niet verder. Daar probeer ik dus zo weinig mogelijk bij stil te staan. Ik wil niet dat het op de voorgrond staat. Ik ben niet transgender omdat ik zonodig anders wil zijn. Nee, ik ben het omdat ik mezélf wil zijn. Het heeft heel lang geduurd voordat ik mij niet meer verontschuldigde voor wie ik ben en waar ik voor sta. Daarom ben ik ook zo blij met Village People, waar ik kan zijn wie ik ben en waar iedereen mij mooi vindt zoals ik ben. Ik hoef daar niet meer voor naar Amsterdam. En de donderdagavonden bij Village People zijn veel gezelliger! Voor de toekomst zou ik zo graag willen dat mensen (meer) respect hebben voor elkaars eigenheid, voor wie ze willen zijn. Helaas is dat nog lang niet altijd het geval. Het zou de wereld een stuk mooier en draaglijker maken voor iedereen.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik ben aromantisch en aseksueel

Ik ben een jonge “vrouw” van 29 jaar. Vrouw tussen haakjes? Jep, want ik voel me geen vrouw. Ook geen man. Het dichtste bij komt: een jongen. Ik kleed me graag als jongen, word graag gezien als jongen, maar heb ook geen moeite met een jurk met feestdagen. Ik ben gewoon ik, de ene dag een jongen, soms een meisje. En ik ben aseksueel. Althans zo zie ik het, maar heb gemerkt dat anderen vinden dat ik wél seksueel ben. Ik heb namelijk seks gehad. Maar als je kijkt op wikipedia staat daar dat sommigen aseksuelen in staat zijn om seks te hebben.

Ik ken geen seksuele opwinding en ook geen verliefdheid. (Aromantisch aseksueel.) Ik heb een vriend en heel sporadisch seks met hem, hij is wel seksueel.

Ook in een christelijke en gelovige omgeving kun je jezelf zijn!

(Anoniem)

Ik ben er in 2018 voor uitgekomen dat ik transgender ben. In mijn omgeving en op mijn werk zijn er veel mensen met een kerkelijke achtergrond, waardoor dit best wel heel spannend was. Ik had dan ook al meerdere sollicitatiebrieven klaar staan voor het geval dat…

Gelukkig was de reactie van mijn directe leidinggevende echt heel fijn en heb ik samen met hem kunnen uitzoeken op welke manier mijn transitie binnen het bedrijf vorm kon krijgen en waar we rekening mee moesten houden. Omdat ik als verpleegkundige werk op een groep met 16 bewoners die mentaal nog goed zijn, was dit even zoeken naar de juiste balans.

Ik ben begonnen met het individueel inlichten van mijn collega’s, die er goed op reageerden. De opmerking die vooral vanuit de kerkelijke collega’s was, was dat zij geloven dat God je maakt zoals je bent en dat dat goed is. De verdere teams in de buurt heb ik ingelicht via een mail waarin ik kort heb toegelicht wat er speelde.

Op 1 persoon na heb ik daar ook overal fijne reacties op gehad. De laatste stap was de bewoners op de groep waar ik werkte. Ook daar zaten een hoop mensen tussen die streng gelovig zijn, en dan vanuit vroeger gezien niet bekend zijn met transgender zijn en wat dit inhoudt. Samen met mijn leidinggevende heb ik ze uitgelegd wat het inhoudt en wat het voor hun zou veranderen, en ook daar hele fijne reacties op mijn coming out gehad.

Inmiddels ben ik twee jaar verder, bijna 8 maanden aan de hormonen en heb ik al aardig wat fysieke veranderingen gehad in de vorm van een zwaardere stem, lichte baardgroei en een mannelijker gezicht. Mijn borstoperatie komt eraan en collega’s en bewoners leven heel erg mee.

Kortom… in een christelijk/gelovige omgeving is het ook zeker mogelijk om jezelf te zijn 😃

Love is love. Maar heb ook zeker liefde voor jezelf

Mijn naam is Prescilla/Cil en ik ben 19 jaar.
Ik identificeer mijzelf als Non-Binair en ik ben Panseksueel.
Vroeger snapte ik homofobie nooit. Ik heb altijd gezegt: “Als jij een meisje mag kussen, waarom ik dan niet?” ik snapte niet hoe mensen van zo’n prachtig liefdesverhaal kon walgen. Dat ze er zo hatelijk over kunnen zijn. Nu nog steeds, ik begrijp het niet: love is love.
Al van kleins af aan, wist ik al dat ik anders was. Ik droeg graag “jongenskleren’ en dan weer “meisjeskleren”. Alleen bij mij kwam er altijd een soort error. Mij maakte niet uit wie wat ik droeg. Kleren hadden helemaal geen gender.
Ik kon het alleen geen plekje geven en dat gaf mij een gigantische knoop in mijn maag. Met een grote vraagteken bij de vraag: “Wie ben ik?”
Die vraag heeft (bijna) iedereen wel eens een keer gehad. Alleen bij mij was het een knagende bonzende vraag. Tot hedens aan toe zit ik in strijd met mijzelf. Een strijd om wie ik ben en wie ik wil zijn. Op dit moment weet ik 1 ding zeker: ik ben geen vrouw.
Toen ik 10 jaar was, begon bij mij de pubertijd. Die begon toen mijn borsten begonnen te groeien. Ik voelde me heel naar. Alsof ik de kleren van een vreemde droeg, die ik niet uit kon trekken. Ik voelde me mismaakt. Ik was niet thuis in mijn eigen huid. En dat gevoel voedde mijn depressie die toen licht ontwikkeld was.
Panseksueel. Een van de vele niet begrepen seksualiteiten.
“Wat heb je liever koekenpan of steelpan?”
“Ahahahah je valt op pannen ja? Is weer iets anders dan een pot.”
Dit zijn 2 opmerkingen die maar weer bewijzen dat mensen van niets weten.
Panseksueel komt van het Griekse “pan” wat staat voor alles. Er is aantrekking voor alle genderidentiteiten: man, vrouw, genderfluid, non-binair, trans en iedereen die binnen en buiten deze lijnen vallen.
Mijn seksualiteit is nog niet helemaal vastgesteld. Voor nu is het panseksueel, maar ergens zit het niet helemaal lekker. Ik kan ook sapioseksueel zijn. Dan is het de intelligentie en karakter het gene wat mij aantrekt ongeacht genderidentiteit. Uiterlijk doet er niet toe. En zo voel ik me ook echt, maar eerst goed nadenken en vooral de tijd gunnen om erachter te komen.
Coming out was voor mij niet geheel soepel maar ik mag ook zeker niet klagen. Mijn familie (stiefvader en moeder) waren nooit tegen homoseksualiteit, maar ze konden het ook niet laten om grappen te maken. Ik kwam uit naar mijn ouders als biseksueel, want die term kennen ze. Mijn ouders luisterden altijd maar voor een kwart. Nadat ik ze het verteld heb ontstond er een grote en fysieke ruzie. Later zeiden ze dat het was om het meisje met wie ik toen was, maar hun ogen spraken boekdelen. Mijn moeder zei nog: “Natuurlijk maakt het mij niet uit, ik werk toch bij twee vrouwen die lesbisch zijn.”
Het is anders als het in je familie is…
Ik heb ze toen niet verteld hoe ik mij voelde over mijn lichaam en mijn gender.
Mijn roepnaam is Prescilla, maar het voelt alsof ik de naam leen van iemand anders. Ikzelf zou graag mijn naam officieel willen veranderen naar Cil. En mijn pronouns zijn they/them. Voor het nederlands zijn er geen duidelijke non binaire pronouns. Alleen hen/hun, die/diens. Klinkt niet lekker, maar ik ga akkoord met die/diens.
Uit de kast komen voor m’n vrienden was gemakkelijk. Ze respecteren me, houden van me en denken mee. Het lastigste van alles, is mijn vriend. Hij weet alles, dat ik panseksueel, ben (of iets anders) en dat ik mijzelf identificeer als non binair. Helaas werkt het zo in zijn hoofd: Ik zie borsten en de rondingen, ik zie een vrouw. Ik ben verliefd op die vrouw en bij vrouw hoort zij/haar. Ik heb het erbij gelaten, omdat ik niet weet hoe ik het anders aan moet pakken. Hij is 100% hetero. En ik ben geen vrouw. En hoe kan ik het gesprek aangaan dat ik graag een chest binder wil kopen? Zodat mijn borsten platter lijken en ik me na bijna 10 jaar misschien eindelijk in mijn vel ga voelen.
Het belangrijkste is jezelf de tijd geven en gunnen, om alles voorjezelf recht te zetten. Hoe voel jij je? Wat voel je? En voor wie? Wie ben ik?
Ik ben Cil, 19 jarige Non-Binaire Panseksueel (of sapioseksueel) en mijn pronouns zijn they/them. Het heeft ruim 10 jaar geduurt voor ik hier achter kwam en ik geeft en gun mijzelf meer tijd en rust om mijzelf verder te leren kennen met wie ik ben. Doe jij dat ook?

Love is love. Maar heb ook zeker liefde voor jezelf.