Terug naar begin » transgender

Categorie: transgender

Voor nu houd ik het maar gewoon op ‘Mees: het mens’

Mees van Rijswijk (21) uit Harderwijk

‘Ik ben in mijn leven een paar keer uit de kast gekomen. Eerst dacht ik dat ik bi was, toen lesbisch. Maar nu weet ik het zeker: ik ben transgender. Voor mij houdt dat in dat ik me niet per se 100% man voel, maar dat ik wel veel liever met ‘meneer’ word aangesproken dan ‘mevrouw.’ Elke keer als ik uitsprak hoe ik me voelde, was dat een soort opluchting. In plaats van dat ik iets met me meedroeg wat verder niemand anders wist, kon ik er nu openlijk over praten en er grapjes over maken. Vooral dat laatste heeft heel erg geholpen met mijn acceptatie van mezelf. Als je ergens om kunt lachen, maak je het voor anderen ook makkelijker om er iets over te vragen, waardoor er meer begrip komt. Ik kom nog steeds af en toe ‘uit de kast’. Als ik iemand leer kennen komt er altijd een moment dat ik vertel wat mijn gevoel hierover is. Dan gaat het vaak over welke operaties ik wil, of ik ‘volledig man wil worden’ en op wie ik dan val.
Vooral dat laatste blijkt voor veel mensen heel ingewikkeld. Want hoe noem je iemand die zelf geen man of vrouw is en die verliefd zou kunnen worden op alle genders?! Tja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Voor nu houd ik het maar gewoon op Mees: het mens.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik kon er niet meer tegen om het verborgen te houden

Dagmar Reinink (39) uit Harderwijk

Dagmar is van beroep houthakster en kwam op haar 20e van Lelystad naar het blindeninstituut in Ermelo. ‘Op m’n 22e verhuisde ik naar Harderwijk. Toen realiseerde ik me voor het eerst dat ik me meer meisje dan jongen voelde en ook op meisjes val. Ik ben als jongen geboren en heette toen Djahoumar. Helaas kan ik vanwege m’n lvb en omdat ik het syndroom van BBS heb, geen lichamelijke transitie met hormoontherapie ondergaan. BBS is een erfelijke ziekte, waardoor ik blind ben en andere lichamelijke problemen heb.’
‘Tot 5 jaar geleden droeg ik alleen thuis vrouwenkleding. Op advies van m’n toenmalige begeleidster. Zij waarschuwde me dat ik anders geplaagd kon worden. In 2015 heb ik het roer echt omgegooid en ben ik helemaal vrouw geworden, inclusief vrouwenkleding, make-up en nagellak. Ik kon er niet meer tegen om het verborgen te houden. Ik ging daarvoor als punkrocker door het leven en ik was altijd al anders. Ze waren dus wel wat gewend van mij en niemand keek er raar van op. Ook m’n broer en moeder vonden het niet raar. Ik heb iedereen per brief laten weten hoe het in elkaar zit en ben helemaal geaccepteerd. Wel vind ik het soms jammer dat ik niet verder kan met m’n transitie. Maar m’n naam is nu officieel veranderd, ook op m’n paspoort, dus ik heb me erbij neergelegd. We zien wel hoe het verder loopt.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik voel me vrouw, maar heb een mannenlichaam

Lynn Jubbega (66) uit Harderwijk

‘Ik ben transgender, wat betekent dat ik me vrouw voel, maar in een mannenlichaam ben geboren. Ik heb dat heel lang voor de buitenwereld verborgen gehouden. Pas de laatste jaren ben ik me meer vrouw gaan voelen en kleden. Dat ik heel lang niet heb kunnen zijn wie ik ben en wat ik voel, heeft me heel veel verdriet gedaan. Maar het verdriet dat ik daarover heb gehad en dat in mij zit, brengt me niet verder. Daar probeer ik dus zo weinig mogelijk bij stil te staan. Ik wil niet dat het op de voorgrond staat. Ik ben niet transgender omdat ik zonodig anders wil zijn. Nee, ik ben het omdat ik mezélf wil zijn. Het heeft heel lang geduurd voordat ik mij niet meer verontschuldigde voor wie ik ben en waar ik voor sta. Daarom ben ik ook zo blij met Village People, waar ik kan zijn wie ik ben en waar iedereen mij mooi vindt zoals ik ben. Ik hoef daar niet meer voor naar Amsterdam. En de donderdagavonden bij Village People zijn veel gezelliger! Voor de toekomst zou ik zo graag willen dat mensen (meer) respect hebben voor elkaars eigenheid, voor wie ze willen zijn. Helaas is dat nog lang niet altijd het geval. Het zou de wereld een stuk mooier en draaglijker maken voor iedereen.’

Dit verhaal komt uit het Boekje ‘Out & Proud op de Veluwe’, gemaakt door Village People ter gelegenheid van Coming Out dag 2020.
Foto: Karin Huijzendveld.

Ik ben aromantisch en aseksueel

Ik ben een jonge “vrouw” van 29 jaar. Vrouw tussen haakjes? Jep, want ik voel me geen vrouw. Ook geen man. Het dichtste bij komt: een jongen. Ik kleed me graag als jongen, word graag gezien als jongen, maar heb ook geen moeite met een jurk met feestdagen. Ik ben gewoon ik, de ene dag een jongen, soms een meisje. En ik ben aseksueel. Althans zo zie ik het, maar heb gemerkt dat anderen vinden dat ik wél seksueel ben. Ik heb namelijk seks gehad. Maar als je kijkt op wikipedia staat daar dat sommigen aseksuelen in staat zijn om seks te hebben.

Ik ken geen seksuele opwinding en ook geen verliefdheid. (Aromantisch aseksueel.) Ik heb een vriend en heel sporadisch seks met hem, hij is wel seksueel.

Ook in een christelijke en gelovige omgeving kun je jezelf zijn!

(Anoniem)

Ik ben er in 2018 voor uitgekomen dat ik transgender ben. In mijn omgeving en op mijn werk zijn er veel mensen met een kerkelijke achtergrond, waardoor dit best wel heel spannend was. Ik had dan ook al meerdere sollicitatiebrieven klaar staan voor het geval dat…

Gelukkig was de reactie van mijn directe leidinggevende echt heel fijn en heb ik samen met hem kunnen uitzoeken op welke manier mijn transitie binnen het bedrijf vorm kon krijgen en waar we rekening mee moesten houden. Omdat ik als verpleegkundige werk op een groep met 16 bewoners die mentaal nog goed zijn, was dit even zoeken naar de juiste balans.

Ik ben begonnen met het individueel inlichten van mijn collega’s, die er goed op reageerden. De opmerking die vooral vanuit de kerkelijke collega’s was, was dat zij geloven dat God je maakt zoals je bent en dat dat goed is. De verdere teams in de buurt heb ik ingelicht via een mail waarin ik kort heb toegelicht wat er speelde.

Op 1 persoon na heb ik daar ook overal fijne reacties op gehad. De laatste stap was de bewoners op de groep waar ik werkte. Ook daar zaten een hoop mensen tussen die streng gelovig zijn, en dan vanuit vroeger gezien niet bekend zijn met transgender zijn en wat dit inhoudt. Samen met mijn leidinggevende heb ik ze uitgelegd wat het inhoudt en wat het voor hun zou veranderen, en ook daar hele fijne reacties op mijn coming out gehad.

Inmiddels ben ik twee jaar verder, bijna 8 maanden aan de hormonen en heb ik al aardig wat fysieke veranderingen gehad in de vorm van een zwaardere stem, lichte baardgroei en een mannelijker gezicht. Mijn borstoperatie komt eraan en collega’s en bewoners leven heel erg mee.

Kortom… in een christelijk/gelovige omgeving is het ook zeker mogelijk om jezelf te zijn 😃

Love is love. Maar heb ook zeker liefde voor jezelf

Mijn naam is Prescilla/Cil en ik ben 19 jaar.
Ik identificeer mijzelf als Non-Binair en ik ben Panseksueel.
Vroeger snapte ik homofobie nooit. Ik heb altijd gezegt: “Als jij een meisje mag kussen, waarom ik dan niet?” ik snapte niet hoe mensen van zo’n prachtig liefdesverhaal kon walgen. Dat ze er zo hatelijk over kunnen zijn. Nu nog steeds, ik begrijp het niet: love is love.
Al van kleins af aan, wist ik al dat ik anders was. Ik droeg graag “jongenskleren’ en dan weer “meisjeskleren”. Alleen bij mij kwam er altijd een soort error. Mij maakte niet uit wie wat ik droeg. Kleren hadden helemaal geen gender.
Ik kon het alleen geen plekje geven en dat gaf mij een gigantische knoop in mijn maag. Met een grote vraagteken bij de vraag: “Wie ben ik?”
Die vraag heeft (bijna) iedereen wel eens een keer gehad. Alleen bij mij was het een knagende bonzende vraag. Tot hedens aan toe zit ik in strijd met mijzelf. Een strijd om wie ik ben en wie ik wil zijn. Op dit moment weet ik 1 ding zeker: ik ben geen vrouw.
Toen ik 10 jaar was, begon bij mij de pubertijd. Die begon toen mijn borsten begonnen te groeien. Ik voelde me heel naar. Alsof ik de kleren van een vreemde droeg, die ik niet uit kon trekken. Ik voelde me mismaakt. Ik was niet thuis in mijn eigen huid. En dat gevoel voedde mijn depressie die toen licht ontwikkeld was.
Panseksueel. Een van de vele niet begrepen seksualiteiten.
“Wat heb je liever koekenpan of steelpan?”
“Ahahahah je valt op pannen ja? Is weer iets anders dan een pot.”
Dit zijn 2 opmerkingen die maar weer bewijzen dat mensen van niets weten.
Panseksueel komt van het Griekse “pan” wat staat voor alles. Er is aantrekking voor alle genderidentiteiten: man, vrouw, genderfluid, non-binair, trans en iedereen die binnen en buiten deze lijnen vallen.
Mijn seksualiteit is nog niet helemaal vastgesteld. Voor nu is het panseksueel, maar ergens zit het niet helemaal lekker. Ik kan ook sapioseksueel zijn. Dan is het de intelligentie en karakter het gene wat mij aantrekt ongeacht genderidentiteit. Uiterlijk doet er niet toe. En zo voel ik me ook echt, maar eerst goed nadenken en vooral de tijd gunnen om erachter te komen.
Coming out was voor mij niet geheel soepel maar ik mag ook zeker niet klagen. Mijn familie (stiefvader en moeder) waren nooit tegen homoseksualiteit, maar ze konden het ook niet laten om grappen te maken. Ik kwam uit naar mijn ouders als biseksueel, want die term kennen ze. Mijn ouders luisterden altijd maar voor een kwart. Nadat ik ze het verteld heb ontstond er een grote en fysieke ruzie. Later zeiden ze dat het was om het meisje met wie ik toen was, maar hun ogen spraken boekdelen. Mijn moeder zei nog: “Natuurlijk maakt het mij niet uit, ik werk toch bij twee vrouwen die lesbisch zijn.”
Het is anders als het in je familie is…
Ik heb ze toen niet verteld hoe ik mij voelde over mijn lichaam en mijn gender.
Mijn roepnaam is Prescilla, maar het voelt alsof ik de naam leen van iemand anders. Ikzelf zou graag mijn naam officieel willen veranderen naar Cil. En mijn pronouns zijn they/them. Voor het nederlands zijn er geen duidelijke non binaire pronouns. Alleen hen/hun, die/diens. Klinkt niet lekker, maar ik ga akkoord met die/diens.
Uit de kast komen voor m’n vrienden was gemakkelijk. Ze respecteren me, houden van me en denken mee. Het lastigste van alles, is mijn vriend. Hij weet alles, dat ik panseksueel, ben (of iets anders) en dat ik mijzelf identificeer als non binair. Helaas werkt het zo in zijn hoofd: Ik zie borsten en de rondingen, ik zie een vrouw. Ik ben verliefd op die vrouw en bij vrouw hoort zij/haar. Ik heb het erbij gelaten, omdat ik niet weet hoe ik het anders aan moet pakken. Hij is 100% hetero. En ik ben geen vrouw. En hoe kan ik het gesprek aangaan dat ik graag een chest binder wil kopen? Zodat mijn borsten platter lijken en ik me na bijna 10 jaar misschien eindelijk in mijn vel ga voelen.
Het belangrijkste is jezelf de tijd geven en gunnen, om alles voorjezelf recht te zetten. Hoe voel jij je? Wat voel je? En voor wie? Wie ben ik?
Ik ben Cil, 19 jarige Non-Binaire Panseksueel (of sapioseksueel) en mijn pronouns zijn they/them. Het heeft ruim 10 jaar geduurt voor ik hier achter kwam en ik geeft en gun mijzelf meer tijd en rust om mijzelf verder te leren kennen met wie ik ben. Doe jij dat ook?

Love is love. Maar heb ook zeker liefde voor jezelf.