Terug naar begin » biseksueel

Categorie: biseksueel

Mijn seksualiteit was een zoektocht met pijn, maar ook met liefde en acceptatie

Ik ben Anna, vrouw, 24 jaar oud en biseksueel. Rond mijn 15e ontdekte ik dat ik ‘anders’ was. De omgeving waarin ik opgroeide was heel streng christelijk. Homoseksualiteit en alles in die richting werd beschouwd als een zonde. Homoseksuele gevoelens, daar kon je misschien niets aan doen, maar je mocht het absoluut niet praktiseren. De norm was dat jongens op meiden vielen, en andersom. In de praktijk, op school en onder andere christelijke vrienden, werd bijna nooit over homoseksualiteit gepraat.

Vandaar dat ik vaak dacht dat ik was. Mijn vriendinnen begonnen te experimenteren met jongens en vertelden enthousiaste verhalen. Ik herkende dat totaal niet. Ik was helemaal niet geïnteresseerd in jongens. Ik keek daarentegen wel graag naar meisjes en er zat een meisje in mijn klas waar ik veel aan moest denken en op de een of andere manier moeite had om tegen te praten. Achteraf gezien was dat mijn eerste verliefdheid, maar dat besefte ik me niet; dat kwam niet eens in me op. Een jaar later leerde ik een jongen kennen die openbaar homoseksueel was op onze zwaar christelijke school. Bij mijn bijbaan had ik een collega die openbaar lesbisch was. Het begon langzaam bij mij te dagen dat ik misschien wel op vrouwen viel. Ik heb het een tijd voor me gehouden. Ik was bang voor de reacties in mijn christelijke omgeving, die allemaal tegen homoseksualiteit waren. Ik wist zelf niet eens of ik het wel wilde praktiseren, want zelf was en ben ik nog steeds gelovig.

Daarnaast was ik bang dat mijn vriendinnen niets meer met me te maken wilden hebben, omdat ze bang zouden worden ik dat ik verliefd op ze zou zijn. Uiteindelijk vertelde ik het aan mijn beste vriendin. Haar reactie was fijner dan ik ooit had durven hopen: “Dat is geen verrassing, ik dacht al zoiets.” Ze vond het zelfs alleen maar leuk. Ook door andere vrienden voelde ik me geaccepteerd en ook bij hen bleek mijn angst onterecht. De reactie van mijn ouders was minder fijn: “Je kunt er niets aan doen, maar we staan er niet achter als je een vriendin krijgt. Zij zal niet bij ons welkom zijn en we komen niet bij jullie over de vloer.”

Door reactie van mijn ouders bleef ik lang single. Ik experimenteerde zelfs wat met mannen, in de hoop dat ik mij vergist had en me toch aangetrokken zou voelen tot mannen en ging zelfs een korte relatie aan, met in mijn hoofd het droombeeld van huisje, boompje, beestje. Ik zorgde altijd dat ik flink wat drankjes op had, voordat ik het bed met een man deelde. Dit leidde tot een serie negatieve ervaringen, omdat ik ondanks mijn afkeer veel verder ging dan ik wilde met mannen die niet goed voor me waren. Mijn vragen over mijn eigen seksualiteit werden steeds groter. Ben ik lesbisch, bi, hetero? Lag mijn afkeer aan het mannenlichaam, of aan het type man waarmee ik steeds het bed deelde? Ik had geen idee. Mijn kennissenkring breidde uit en ik leerde een aantal bi- en lesbische meiden kennen. Ik ontdekte dat de ervaringen die ik had met vrouwen zo veel anders waren. Veel fijner, veel mooier. Het vrouwenlichaam vond ik ook veel mooier. Ik dacht er voor mezelf achter te zijn dat ik toch echt lesbisch was. De relatie met mijn ouders had ik op een heel laag pitje gezet: ik zag hen zelden tot nooit en ik ging niet meer naar de kerk. Ik liet de mannen links liggen en ik voelde me goed. Ik leerde nieuwe mensen kennen en homoseksualiteit was in mijn omgeving opeens normaal. Ondanks de acceptatie van mijn eerdere vriendengroep, was het een verademing dat het normaal gevonden werd en niet alleen geaccepteerd.

Tot ik iets meer dan 2 jaar geleden mijn huidige vriend tegenkwam. Hij maakte deel uit van een vriendengroep waar ik bij aansloot via een meisje waar ik casual ‘contact’ mee had. We hadden een wilde zomer en ik vond hem erg leuk. Hij mij ook, en dat liet hij duidelijk merken. Van mijn kant gaf ik duidelijk aan dat het niet meer dan leuk was; ik viel immers op vrouwen. Meer dan vriendschap zou het nooit worden. Wel merkte ik dat ik het heel fijn vond om tegen hem aan te zitten en steeds dicht bij hem wilde zijn. We zagen elkaar bijna elke dag. Vanuit mijn omgeving kreeg ik vragen of ik soms verliefd was op iemand, omdat ik liep te stralen. Ik was daar verbaasd over en lachte het weg: Op wie zou ik in vredesnaam verliefd moeten zijn? Ik liep op dat moment wel met dat meisje, maar dat was casual. Het duurde een tijdje voordat het bij mij begon te dagen dat ik inderdaad verliefd was. Ik dacht constant aan hem, ik wilde constant bij hem zijn, ik droomde over hem. Ik was verliefd op een man. No way! Ik kwam daar voorzichtig voor uit. Eerst tegenover hem, later tegenover de rest van de wereld.

Een pluspunt was mijn relatie met mijn ouders. Ondanks dat mijn vriend een behoorlijk verleden had en ik verwachtte dat zij hem af zouden wijzen, bleken ze heel accepterend en zelfs blij. Zij waren allang blij dat ik met een man was. Toch staat de relatie met mijn ouders nog steeds op een laag pitje. Mijn zusje is lesbisch en ervaart dezelfde afwijzing van mijn ouders als ik. Het blijft mij boos maken en daarom kies ik ervoor om hen op afstand te houden. Ik voel geen onvoorwaardelijke liefde vanuit mijn ouders naar ons als kinderen en dat doet heel veel pijn. Het doet pijn om die liefde zelf niet te krijgen en het doet pijn om te zien dat mijn zusje die liefde en acceptatie niet krijgt. Ik zie mijn ouders wel vaker dan eerst, maar nog steeds niet meer dan een paar keer per jaar.

Gelukkig heb ik veel mensen om mij heen en heb ik mijn zusjes nog. Vrienden zijn de familie die je zelf kiest. Ondanks dat ik een relatie met een man heb en zelfs trouwplannen heb, merk ik dat ik nog steeds ook op vrouwen val. Mijn vriend vindt dat geen probleem. Sterker nog, toen ik aangaf dat ik soms wel eens een vrouwenlichaam miste, kwam hij met het voorstel om af en een toe een trio te doen. We zijn monogaam, met af en toe een uitzondering waar we allebei, en samen, van genieten. Mijn seksualiteit was voor mij een zoektocht waarin ik veel pijn, maar ook veel liefde en acceptatie heb gevoeld. Ik hoop voor iedereen die dit leest en misschien herkent, dat jij ook die liefde en acceptatie gaat voelen. Niet alleen van anderen, maar ook van jezelf!

Mensen snappen niet dat je als biseksuele vrouw ook een vriendje kunt hebben

Hey guys, Ik ben Sarita, ook wel Sar. Ik ben 19 jaar en ik ben biseksueel. En dit weet ik al sinds ik een jaar of 11 ben. Ik voelde me anders. Terwijl de rest van de girls in mijn klas giechelde over wie de knapste jongens waren in m’n klas, vroeg ik me af wat er nu precies knap was aan de jongens.

Ik hield totaal niet van jurkjes, rokjes, of de kleur roze. Maar toch wilde ik ze dragen. Waarom? Op het moment dat ik wist dat ik op meisjes viel, mocht niemand dat weten. Ik ging me zo girly mogelijk kleden. Dat ging er door m’n hoofd. Ik maakte ruzie met mijn ouders, omdat ik eerste instantie geen jurkjes en rokjes aan mocht naar school. Ik moest er straight uit zien. Totdat ik op een zekere hoogte zat dat ik niet meer wist of ik wel bi was.

Ik had een tijdje totaal geen aantrekkingskracht tot jongens. Was ik gay? Met die gedachten heb ik een jaar tot anderhalf jaar gelopen. Uiteindelijk wist ik zeker dat ik bi was. Maar mijn familie mocht het niet weten. We hadden al geen fantastische band, wat als ze me het huis uit zetten? Ik wist niet hoe ze gingen reageren.

Nu, ruim 3,5 jaar later, heb ik het mijn familie verteld. Mijn ouders waren super-supportive. Mijn band met mijn ouders is beter dan ooit tevoren. Eindelijk kon ik me kleden zoals ik me voelde. Een beetje als het welbekende stud. Maar dan geen lesbian stud. Sommige familieleden vonden het raar, want ik zit (toen) 2 jaar in een relatie, dan kun je toch niet ook op meisjes vallen. Dat is dus het dingetje met biseksueel zijn. Mensen snappen niet dat je ook biseksueel kunt zijn en een vriendje kunt hebben. Soms wordt er gezegd dat ik naar de hel ga, omdat ik ook op meisjes val. Maar dat interesseert mij niet. Ik ben Sarita, ik ben biseksueel en mijn pronouses zijn she/her. En daar ben ik trots op! 🏳️‍🌈

Love is love. Maar heb ook zeker liefde voor jezelf

Mijn naam is Prescilla/Cil en ik ben 19 jaar.
Ik identificeer mijzelf als Non-Binair en ik ben Panseksueel.
Vroeger snapte ik homofobie nooit. Ik heb altijd gezegt: “Als jij een meisje mag kussen, waarom ik dan niet?” ik snapte niet hoe mensen van zo’n prachtig liefdesverhaal kon walgen. Dat ze er zo hatelijk over kunnen zijn. Nu nog steeds, ik begrijp het niet: love is love.
Al van kleins af aan, wist ik al dat ik anders was. Ik droeg graag “jongenskleren’ en dan weer “meisjeskleren”. Alleen bij mij kwam er altijd een soort error. Mij maakte niet uit wie wat ik droeg. Kleren hadden helemaal geen gender.
Ik kon het alleen geen plekje geven en dat gaf mij een gigantische knoop in mijn maag. Met een grote vraagteken bij de vraag: “Wie ben ik?”
Die vraag heeft (bijna) iedereen wel eens een keer gehad. Alleen bij mij was het een knagende bonzende vraag. Tot hedens aan toe zit ik in strijd met mijzelf. Een strijd om wie ik ben en wie ik wil zijn. Op dit moment weet ik 1 ding zeker: ik ben geen vrouw.
Toen ik 10 jaar was, begon bij mij de pubertijd. Die begon toen mijn borsten begonnen te groeien. Ik voelde me heel naar. Alsof ik de kleren van een vreemde droeg, die ik niet uit kon trekken. Ik voelde me mismaakt. Ik was niet thuis in mijn eigen huid. En dat gevoel voedde mijn depressie die toen licht ontwikkeld was.
Panseksueel. Een van de vele niet begrepen seksualiteiten.
“Wat heb je liever koekenpan of steelpan?”
“Ahahahah je valt op pannen ja? Is weer iets anders dan een pot.”
Dit zijn 2 opmerkingen die maar weer bewijzen dat mensen van niets weten.
Panseksueel komt van het Griekse “pan” wat staat voor alles. Er is aantrekking voor alle genderidentiteiten: man, vrouw, genderfluid, non-binair, trans en iedereen die binnen en buiten deze lijnen vallen.
Mijn seksualiteit is nog niet helemaal vastgesteld. Voor nu is het panseksueel, maar ergens zit het niet helemaal lekker. Ik kan ook sapioseksueel zijn. Dan is het de intelligentie en karakter het gene wat mij aantrekt ongeacht genderidentiteit. Uiterlijk doet er niet toe. En zo voel ik me ook echt, maar eerst goed nadenken en vooral de tijd gunnen om erachter te komen.
Coming out was voor mij niet geheel soepel maar ik mag ook zeker niet klagen. Mijn familie (stiefvader en moeder) waren nooit tegen homoseksualiteit, maar ze konden het ook niet laten om grappen te maken. Ik kwam uit naar mijn ouders als biseksueel, want die term kennen ze. Mijn ouders luisterden altijd maar voor een kwart. Nadat ik ze het verteld heb ontstond er een grote en fysieke ruzie. Later zeiden ze dat het was om het meisje met wie ik toen was, maar hun ogen spraken boekdelen. Mijn moeder zei nog: “Natuurlijk maakt het mij niet uit, ik werk toch bij twee vrouwen die lesbisch zijn.”
Het is anders als het in je familie is…
Ik heb ze toen niet verteld hoe ik mij voelde over mijn lichaam en mijn gender.
Mijn roepnaam is Prescilla, maar het voelt alsof ik de naam leen van iemand anders. Ikzelf zou graag mijn naam officieel willen veranderen naar Cil. En mijn pronouns zijn they/them. Voor het nederlands zijn er geen duidelijke non binaire pronouns. Alleen hen/hun, die/diens. Klinkt niet lekker, maar ik ga akkoord met die/diens.
Uit de kast komen voor m’n vrienden was gemakkelijk. Ze respecteren me, houden van me en denken mee. Het lastigste van alles, is mijn vriend. Hij weet alles, dat ik panseksueel, ben (of iets anders) en dat ik mijzelf identificeer als non binair. Helaas werkt het zo in zijn hoofd: Ik zie borsten en de rondingen, ik zie een vrouw. Ik ben verliefd op die vrouw en bij vrouw hoort zij/haar. Ik heb het erbij gelaten, omdat ik niet weet hoe ik het anders aan moet pakken. Hij is 100% hetero. En ik ben geen vrouw. En hoe kan ik het gesprek aangaan dat ik graag een chest binder wil kopen? Zodat mijn borsten platter lijken en ik me na bijna 10 jaar misschien eindelijk in mijn vel ga voelen.
Het belangrijkste is jezelf de tijd geven en gunnen, om alles voorjezelf recht te zetten. Hoe voel jij je? Wat voel je? En voor wie? Wie ben ik?
Ik ben Cil, 19 jarige Non-Binaire Panseksueel (of sapioseksueel) en mijn pronouns zijn they/them. Het heeft ruim 10 jaar geduurt voor ik hier achter kwam en ik geeft en gun mijzelf meer tijd en rust om mijzelf verder te leren kennen met wie ik ben. Doe jij dat ook?

Love is love. Maar heb ook zeker liefde voor jezelf.

Het was lastig in het begin, maar ik kan nu echt mezelf zijn

Ik ben bijna 28 jaar en woonachtig in het mooie Ede. En dat ligt dus precies in de Biblebelt. Ik werk bij de post en bezorg elke ochtend de ochtendkrant. Ik ben een echt bezig bijtje en kan niet stil zitten. Maar als ik stil zit heeft dat met een boek te maken. Ik ben Panseksueel. Dat betekent voor mij dat ik gewoon verliefd word. Ik denk liever niet in hokjes. Ik was 16 toen ik de eerste keer gevoelens kreeg voor een vrouw maar ik ben pas op mijn 22ste uit de kast gekomen. Dat heeft te maken gehad met mijn achtergrond. Ik kom uit een christelijke omgeving. Om precies te zijn uit de Evangelische achtergrond. En panseksueel zijn was niet een onderwerp waar ik snel aan zou denken.

Tot het moment in 2012 en werd ik halsoverkop smoorverliefd op een vrouw die ik nog nooit had gezien of ontmoet. Ik sprak haar alleen via het internet. Ik heb haar uiteindelijk wel gezien en gesproken en laten we zo zeggen we hebben een fijne tijd gehad. Mijn coming out was niet de gemakkelijkste. Het was een strijd tussen het geloof en wie ik was. Die worsteling heeft best wel wat dieptepunten gehad maar nu heb ik een familie en vrienden die die strijd waard zijn geweest. Je groeit op met regels en je leeft daarvoor. In 2015 leerde ik iemand kennen die homoseksueel was en ook christen. Ik vond het vreemd. Maar hij opende voor mij een wereld die ik nodig had. Ik leerde dat ik geliefd was. Ik leerde dat ik er gewoon mocht zijn. Via hem ben ik in contact gekomen met ChristenQueer en uiteindelijk Wijdekerk. Wijdekerk is voor mij nu familie. Mijn coming out was thuis niet het gemakkelijkste maar uiteindelijk zij mijn familie dat het belangrijk was dat ik gelukkig was. Nu ben ik nog steeds gewoon Savitri. Ik ben niet super veel veranderd. Behalve dat ik niet meer wegloop voor wat ik voel. Ik durf meer mezelf te zijn.

Dat komt ook zeker door de mensen die ik heb leren kennen. Ik heb nu een fijne groep mensen leren kennen met wie je kan lachen, huilen enzo. Het voelt nu alsof ik gewoon echt mezelf kan zijn. Al was dat wel heel erg lastig in het begin. In 2019 heb ik mijn eerste bootpride gemaakt. Zat ik op de boot van de FNV. Vanaf dat moment besloot ik dat ik gewoon mag zijn wie ik ben. Dans ik met alle liefde in de straten van Utrecht. Drink ik een wijntje met mijn vrienden.

Ik val op de persoon, niet op een jongen of meisje

Ik ben Denise, 25 jaar en ik val onder de categorie ‘panseksueel’, wat inhoudt dat ik in eerste instantie op persoonlijkheid val en het me dan niet uitmaakt of het een jongen of meisje is. Wel merk ik door trauma’s uit het verleden dat een meisje/vrouw al sneller vertrouwd en veilig voelt.
Ik heb zelf gelukkig een goede ervaring met hiervoor uitkomen. Ik heb er namelijk zelf nooit moeite mee gehad en ik heb ‘uit de kast komen’ altijd de grootste onzin ooit gevonden. Andere mensen komen toch ook niet op een speciaal moment ervoor uit dat ze hetero zijn?
Hierdoor ben ik heel easy met dit onderwerp omgegaan en heb ik er geen ding van gemaakt. Ik heb het er op een gewone manier over gehad, tussen neus en lippen door, geen heftige bijkomstigheid etc.
Bij mijn eerste vriendinnetje, had ik aan mijn moeder gevraagd of ze misschien ook zou mogen meekomen met kerst, dit omdat zij anders ook alleen zou zitten. Op de dag van kerst heb ik knuffelend tegen mijn moeder gezegd, dat zij meer was dan ‘gewoon een vriendin’ en ze was alleen maar blij voor me.

En dit, gun ik dus echt iedereen. Ik hoop dat die hele term ‘uit de kast komen’ ooit geschrapt gaat worden en niet meer belangrijk is. Mocht ik ooit zelf kinderen krijgen, dan hoop ik dat ze geen moment nodig hebben om te vertellen op wie ze vallen, maar dat ze gewoon thuis kunnen komen met: mam, dit is mijn vriendje of vriendinnetje. Liefde is liefde en daar zou iedereen van mogen genieten, zonder daarvoor een verantwoording schuldig zijn.

Mijn verhaal over mijn panseksualiteit

Hallo, mijn naam is Lisa, ik ben 18 jaar en mijn seksualiteit is panseksueel.

In dit verhaal ga ik het één en ander uitleggen over hoe de ontdekkingstocht over mijn seksualiteit voor mij is gelopen.

Ik denk dat het als eerst handig is om te vermelden dat ik opgegroeid ben in een klein dorp in Friesland. Hier woonde ik tot mijn 16e. Het stereotype over Friesland is in mijn geval waar: mensen zijn niet ruimdenkend en niet echt accepterend. Dit heeft in het begin van mijn ‘reis’ grote invloed gehad op hoe ik me voelde.

Ik ben er altijd van uitgegaan dat ik hetero was. Dat was logisch en vanzelfsprekend. Ik was een jaar of 15 toen ik begon te twijfelen over mijn seksualiteit. Tegen die tijd kreeg ik gevoelens voor een internetvriendin van mij. Dit vond ik gek en ik schaamde me hiervoor. Toen ik deze gevoelens voor dit meisje had, heb ik dat nóóit met iemand gedeeld. Daar voelde ik namelijk de ruimte niet voor.

Al mijn vrienden waren destijds hetero, of gingen er net als ik vanuit dat ze hetero waren. Er was een irreële angst in mij, ik was bang om mijn vrienden te verliezen als ik ze het vertelde.

Achteraf denk ik: “Het is toch een absurde gedachte?! Als mijn vrienden mijn seksualiteit niet accepteren, wat voor vrienden zijn dat dan?”

Op het moment dat ik begon te twijfelen over mijn seksualiteit, had ik mijn eerste vriendjes al gehad. Dit maakte het voor mij destijds wat ingewikkelder. Ik had natuurlijk al relaties met jongens gehad, wie gaat mij ooit geloven als mijn seksualiteit niet hetero blijkt te zijn?

Achteraf kijk ik terug op deze gedachtegang en denk ik: “Lieverd!! Als jij je biseksueel voelt maakt het helemaal niet uit met wie je thuiskomt. Als jij dit voelt, is dat valide. Ongeacht hoe de ‘uitvoering’ eruit ziet.” (Ik kende de term panseksueel tegen die tijd nog niet, vandaar dat ik hier de term biseksueel gebruik)

Dat wil ik ook graag met mensen delen. Er is geen regel hoe biseksualiteit eruitziet. Je kunt je 80% tot vrouwen aangetrokken voelen en 20% naar mannen. Dan ben je nog steeds biseksueel, dat hoeft niet 50/50 te zijn.

Eén jaar later studeerde ik af van het VMBO en ging mijn moeder verhuizen naar Deventer. Het was voor mij tijd om een passende MBO-opleiding te vinden. De opleiding die ik koos zat in Zwolle. Ik ging bij mijn moeder in Deventer wonen, met het idee: “Hier zit ik niet meer vast aan de narrow-minded mensen. Wellicht voel ik in Deventer meer de ruimte om mezelf te ontplooien.”

Dit klopte! Ik leerde mensen in Utrecht kennen en ging met hen naar PANN. Dit is een gay-feest dat georganiseerd wordt in verschillende steden en waar iedereen welkom is. Ik ging ernaartoe in Tivoli, Utrecht. Ik stond versteld van de acceptatie en de openheid.

Ook stond ik er versteld van dat er geen ongewenste seksuele interactie was. Bijvoorbeeld: in de stamkroeg om de hoek in het dorp, krijg je als vrouwelijk persoon nog best wel wat ongevraagde seksuele opmerkingen naar je hoofd geslingerd. Of je wordt ongevraagd in je kont geknepen. Dat soort ongure praktijken waardoor ik mij niet veilig voelde tijdens het uitgaan, was totaal niet aan de orde bij PANN. Dat vond ik heerlijk en bevrijdend. Ik had meer lol dan ooit tijdens het uitgaan.

In deze periode kwam ik erachter dat ik panseksueel ben. Het gaat mij niet persé om het uiterlijk van het persoon. Ik val namelijk eerst voor de persoonlijkheid, dan word ik verliefd op de uiterlijke kenmerken van een persoon. Gender speelt geen rol in de gevoelens die ik krijg voor een ander.

Toen ik Friesland woonde was ik me er niet van bewust dat gender in zóveel verschillende vormen komt, dus dacht ik dat ik biseksueel was.

(Biseksueel zegt eigenlijk: ik kan zowel op mannen als op vrouwen vallen. Hiermee sluit het dus eigenlijk andere genders uit. Ik voel mij niet zo, dus paste ik beter in het hokje ‘panseksueel’.)

Eén jaar later was ik ondertussen comfortabel met mijn seksualiteit en leerde ik ‘soortgenoten’ kennen in Zwolle. Ik kreeg een hele vriendengroep om mij heen van allerlei queer-mensen. Ik voelde me thuis en geaccepteerd.

De eerste persoon naar wie ik uitte dat ik panseksueel ben, is mijn nichtje. Zij woont in Utrecht en door en met haar ben ik ook voor het eerst naar PANN geweest. Haar vriendengroep bestond uit veel queer-mensen. Ik kon mijzelf zijn bij hen.
Daarnaast ben ik weinig écht uit de kast gekomen. Mensen om mij heen gaan met mij om voor míj. Niet voor mijn seksualiteit. Als het bij mensen ter sprake komt, spreek ik me eerlijk uit over mijn seksualiteit. Soms krijg ik rare blikken. Maar ik weet dat dat niet mijn probleem is.

Bij mijn moeder was het anders. Toen ik nog in Deventer woonde, zat ik eens met haar in de auto. Ik had toen net Tinder gedownload en had ‘m ook op ‘meiden’ gezet, zodat ik niet enkel mannen voorbij zag komen. Ik kan me nog herinneren dat dit voor mij een grote stap was.

Maar goed, ik zat dus in de auto en ik dacht: ‘Ja, ik ga het gewoon zeggen.’ Dus ik zij: “Ehhm, mama…? Ik ehh, ben via Tinder ook op meiden aan het swipen…” Ze reageerde hier nauwelijks op. Ze vond het niet raar of gek. Ze zei: “Je weet dat je zus ook biseksueel is, toch?” Dat was het, daar bleef het bij.

Ik heb mijn moeder volgens mij nooit echt verteld dat ik panseksueel ben, het kan zijn dat ik het ooit tussen neus en lippen door heb verteld, maar ik heb het gevoel dat het er niet écht toe doet.

September 2020 dacht ik: “Verrek! Mijn vader denkt nog steeds dat ik hetero ben.” Ik beantwoordde een aantal vragen in een interview over mijn seksualiteit. Naar aanleiding van het interview heb ik mijn vader verteld over mijn seksualiteit. Hij vond het allemaal best gek. Dat maakte mij niet uit. Dit is nou eenmaal hoe het is, daar heeft hij maar mee te doen.

Wil je ook meeschrijven of je ervaring delen?

Monogamie of open relatie?

Mijn naam is Amber en ik ben 19 jaar oud. Sinds dit jaar heb ik een vriend. Jaaa ik ben zo’n standaard persoon met een corona-relatie haha.

Hiervoor heb ik 2 andere vriendjes gehad waar ik veel van heb geleerd. Dat brengt mij gelijk bij het onderwerp waar ik het over ga hebben, namelijk monogamie. Ik zit op een leeftijd dat je jezelf gigantisch gaat ontwikkelen en op zoek bent naar je eigen identiteit.

Mijn eerste vriendje woonde niet in de buurt. Wij besloten om volledig voor elkaar te kiezen, maar daarnaast ook voor andere mochten gaan tijdens bijvoorbeeld het stappen. We hebben voor de rest geen concrete afspraken gemaakt maar besloten wel dat we voor de rest niks met elkaar deelden. Ik dacht dat het fijn was om niet zo beperkt te worden in mijn vrijheid maar het idee dat we het daar niet over konden hebben maakte mij alleen maar onzeker. Na twee jaar zijn wij uit elkaar gegroeid en verdergegaan als vrienden.

Na die relatie was ik ervan overtuigd dat ik toe was aan een echte volwassen relatie waarin je volledig voor de ander gaat. Dit houdt in dat ik dus een monogame relatie wilde. Ik vond een jongen die helemaal voor mij ging. Achteraf gezien was ik helemaal niet verliefd op hem, maar had ik geen idee wat ik nou wilde. Na iets meer dan 9 maanden kwamen we erachter dat het ‘t niet was.

Hierna wist ik het zeker, dacht ik; ik ben geen relatie mens. Ik ging mijn grenzen opzoeken en experimenteren op seksueel gebied. Dit deed ik met zowel mannen als vrouwen. Het vervelende was, dat ik nog steeds niet tevreden was. Ik mistte nu weer iemand die naast mij lag en iemand bij wie ik ook vieze scheten kon laten onder de deken in plaats van alleen maar de mooie kant van mezelf te zijn.

Ik merkte aan mezelf dat ik mij steeds meer ging verdiepen in open relaties en opeens had ik het gevoel dat dat bij me pastte. Ik kon mezelf opeens identificeren. En dan? Dan ben je 18 en is iedereen of helemaal los aan het gaan, of totaal niet toe aan alles wat met de liefde te maken heeft, of in een stabiele en volwassen relatie… Maar een open relatie is voor de meeste mensen ondenkbaar. Het gros ziet het zien het als vreemdgaan of/ en ze vinden het sletterig.

Ik wist dus eindelijk waar ik mij in kon vinden, maar er was niemand in mijn omgeving die dat begreep. Ik vond dit een heel vervelende periode, want ik was mezelf continue aan het afvragen of ik daarin wel ooit kon zijn wie ik wilde en dus niet weer vast kwam te zitten in een relatie waar ik niet achter zou staan.

En toen…. was hij daar opeens. We hadden een eerste date, voor mijn gevoel was het een seksdate maar we hebben uren achter elkaar een goed gesprek gehad, we hebben geen seks gehad toen. Opeens voelde ik mij begrepen. Hij stelde mij vrij snel de vraag hoe ik in een relatie sta. Dit vond ik confronterend want hij was vast weer zo’n iemand die daar niks mee kon en het was nou net zo gezellig. Ik zat te twijfelen of ik eerlijk ging zijn of dat ik maar gewoon een politiek correct antwoord zou geven. Dat het tweede door mijn hoofd heeft gespookt vind ik achteraf heel ernstig en gelukkig ben ik daar dus ook niet voor gegaan.

Ik heb aan hem verteld dat ik geloof in de liefde delen. Mensen hebben te veel liefde om te beperken. Daarnaast ben ik er heilig van overtuigd dat mensen in verschillende fases van hun leven komen. Ik denk dat het logisch is om mensen te hebben die op dat moment bij je passen.

Zit je bijvoorbeeld in de fase dat je de behoefte voelt om de wereld te ontdekken en je partner in de fase dat hij/zij carrière wil maken, moet één van de twee dan compenseren? Ik vind van niet. Doe wat goed voelt. Op het moment dat ik wil reizen ga ik dat doen en dan blijf ik daar niet met mijn handen voor mijn ogen lopen voor eventuele nieuwe liefdes omdat er al iemand thuis zit, want wie zegt dat je de liefde niet kan delen? Daarbij wil ik de ander ook niet tekort doen dus ik wil dat de ander ook gaat voor zijn/haar wensen en dromen en dit kan dus ook op het gebied van de liefde. Hier sloot hij zich bij aan en ik wist dus niet wat ik meemaakte. Net zoals dat hij het niet gek vond dat ik zei dat ik geen idee waar ik op val, omdat ik tot nu toe alleen op mannen ben gevallen, maar daarmee niet zeg dat ik denk dat ik alleen maar op mannen kan vallen. Het klonk bijna te mooi om waar te zijn.

Momenteel zijn we een jaar verder en kan ik bevestigen dat ik een relatie heb waarin ik mijzelf kan zijn. Op dit moment zijn we wel alleen elkaars liefde en hebben we dus ook geen liefdes erbij. We hebben wel genoeg liefde in ons om te delen, dus op seksueel gebied hebben we soms een uitstapje. We hebben duidelijk dat we alles bespreken. Hierdoor voel ik mij heel prettig bij onze relatie. Er zijn geen taboeonderwerpen en we zijn constant de vraag aan het stellen: ‘Waar worden we gelukkig van en wat hebben we nodig?’ Hierdoor gaan we elkaar beter begrijpen en staan we open voor elkaars denkwijzen.

Het is niet zo dat we onze grenzen niet kunnen aangeven, want als iets niet goed voelt dan hebben we het er over. We zeggen dus niet tegen elkaar ‘doe maar wat je wilt en succes’. Uiteindelijk leven we wel ons eigen leven en kunnen we elkaar dus niet beperken in de keuzes maar we proberen wel alles in harmonie te doen. Dit gaat tot nog toe goed. We hebben gemerkt dat het intens fijn is om te kunnen doen wat je wilt zonder het gevoel te hebben dat je verkeerd bezig bent.

En zijn wij dan nooit jaloers? Natuurlijk wel. Als ik zie dat hij een vrouw ontzettend opwindend vindt, vind ik dat heel mooi om te zien maar als ik merk dat de emotionele band ook sterk is, kan ik best wel jaloers worden. Maar de enige oplossing op dat moment is het aangeven. Hij kan dan bevestigen dat het gevoel wat een ander hem geeft, niets zegt over het gevoel wat hij voor mij heeft. En dat geloof ik ook meteen want als ik een ander persoon heel interessant vind, zegt dat ook niks over wat ik voor hem voel.

Wij zijn samen echt een sterk team en dat benoemen we heel vaak zodat we allebei vertrouwen blijven houden in onze relatie. Op de momenten dat ik twijfel aan deze vorm van relatie hebben, bedenk ik het idee dat we elkaar alleen maar voor ons zelf zouden hebben. Dat zou ik lastig vinden want hij is zo’n ontzettend mooi mens dat ik het zo logisch vind dat heel veel andere mensen hem ook zo mooi vinden.

Hoe fijn is het dan om dat te delen met z’n allen, in plaats van elkaar af te kraken en te beperken. Ik weet dat dit echt is wat mij gelukkig maakt, maar dat is wel een heel proces geweest en ik ben heel vaak gestruikeld over alle gevoelens die in de weg hebben gestaan. Daardoor ben ik nu wel meer mezelf dan ooit tevoren.

En ja het cliché is waar, communiceren is hét succes voor een goede relatie.

Wil je ook meeschrijven of je ervaring delen?

Mijn coming out als panseksueel/biseksueel

Coming out over seksualiteit panseksueel/biseskueel

Evie:

Het was 2016 en ik vond een meid leuk.

Drama, natuurlijk want ik dacht dat ik hetero was. Ook had ik een vriendje maar dat was snel geklaard omdat ik me schuldig voelde.
Dus als dertienjarige keek ik lesbische short films op youtube en deed “ben ik gay?” Testjes want natuurlijk doe je dat als je die leeftijd hebt. Uiteindelijk ben ik erachtergekomen dat ik biseksueel of panseksueel ben.

Fast forward naar een paar maanden later en na al die angsty lesbische liedjes en documentaires had ik de moed bij elkaar geraapt en heb ik het vervolgens aan wat vrienden en familie verteld.
Allemaal heel saai en positief, dus dat was fijn. Op gegeven moment stopte ik met uit de kast komen omdat het me niet meer zo boeide en dacht: ‘Ach, als ik ooit met een meid binnenloop vatten ze m ook wel toch?’

Nadat ik uit de kast was gekomen, kwam tweederde van m’n vriendengroep ook uit de kast, dus dat was feest. Maar omdat ik 13 was en ik op de middelbare zat met irritante jongetjes moeten er natuurlijk altijd vervelende reacties zijn.

Ik had de meid die ik leuk vond verteld dat ik bi was en een crush op haar had. Jammer genoeg was ik totaal vergeten dat haar vriendengroep vol zat met die irritante jongetjes, en liep ik dus de volgende dag de trap af met een vriendin van me. Zij vertelde me dat “Iemand zei dat als hij je moeder zou zijn, hij niet meer van je zou houden” en “De ander zei dat hij het vies vond” en zo ging ze verder.

Ik dacht dat mijn “geheim” veilig was bij mijn “crush” maar haar hele vriendengroep wist het na die week en de rest van de school ook.
Dit zat me heel erg dwars, en ik heb een paar keer een discussie met die jongens gehad, maar luisteren doen ze niet. Ze luisterden om te reageren, maar niet om mij te begrijpen, of proberen te begrijpen.

De jongens die achter mijn rug om praten heb ik nooit geconfronteerd over wat ze hadden gezegd over mij. Tot ik vorig jaar een publieke insta story postte met het gehele verhaal zoals hierboven, en zette er toen bij:
“K**ll en T*** en alle anderen die achter mijn rug om praatte, doe het de volgende keer in m’n gezicht”.
Met natuurlijk m’n middelvinger erbij 😉

Moral of the story, na mijn coming out durfden veel vrienden uit mijn groep uit de kast te komen en dat was het allemaal wel waard.
En vergeet niet, als iemand je toevertrouwt met iets persoonlijks zoals dit, houd dan je mond. Mijn “coming out” was voor mij gedaan en had niet zo moeten gebeuren.
Vertel het aan mensen die je vertrouwt, zoals je ouders, broers of zussen, beste vrienden, je lesbische docent (lol dat was meer m’n guidance chancellor aan het einde van dat jaar maar oke) want geloof me, het gewicht valt van je schouders af en je zult weer kunnen ademen.

Je bent valid & loved, don’t forget it.

Wil je ook meeschrijven of je ervaring delen?